xoves, 1 de novembro de 2018

Concurso Àrbore do ano 2019 - "Piñeiro araucano" do Castelo de Soutomaior. (Pontevedra)


Cun perímetro  basal de 2,67 m, que se reduce a 2,46  m á altura do peito, o tronco àlzase dereito sen perder a  verticalidade , sen bifurcacións e sen abrir unha verdadeira cruz, como é habitual nos exemplares desta especie, mostrando a primeira ramificación a 9,40  m en que nace unha pola que crece paralela ao tronco principal ata uns metros máis arriba. Aínda que existen poliñas menores, a copa non comeza a formarse ata os 21  m de altura, alcanzando finalmente unha altura de 27 m. O fuste principal está en bo estado sanitario.
Este exemplar de  Araucaria  araucana do parque de Soutomaior é un dos exemplares da flora  alóctona máis notables do “Catálogo de  "Árbores e  formacións  senlleiras de Galicia”, pola súa morfoloxía e, sobre todo, polo pouco frecuentes que son os exemplares adultos desta especie en Galicia.
Descoñécese a súa orixe e o ano exacto da súa plantación, pero sábese que pertence á  arboleda orixinal do Parque, creada durante a execución do proxecto de axardinamento practicado, na época do Marqués de la Vega de  Armijo, a partir de 1870, cando ten lugar a transformación botánica con motivo da restauración global do castelo.
Trátase dun exemplar protexido ao amparo do “Catálogo  galego de  árbores  senlleiras” (Catálogo de árbores singulares de Galicia) creado pola Xunta de Galicia, a través do Decreto 67/2007, do 22 de marzo. Este Decreto pretende establecer o réxime xurídico básico para as árbores que se inclúan no devandito catálogo, coa finalidade de protexelas de posibles riscos e ameazas, garantindo así a súa conservación. Por tanto, terán consideración de “ senlleiras” (singulares) as árbores ou as formacións de calquera especie, tanto autóctona como foránea, situadas en terreos de propiedade pública ou privada, que sexan merecedoras de medidas específicas de protección en atención ás excepcionais características  do a súa porte,  dendrometría, idade, rareza, significación histórica ou cultural, interese científico, educativo, estético, paisaxístico ou calquera outra circunstancia que  as faga merecedoras dunha especial protección.   ---  Entrar para  votar (ver os outros candidatos)



mércores, 3 de outubro de 2018

Marcha polo sendeiro do río Gafos



Este mércores 3 de outubro saímos facendo unha marcha de senderismo polo Gafos, dende o CEP Campolongo até o Muíño de Cabanas na parroquia de Salcedo.  A Asociación Vaiopolorío colaborou conosco abríndonos o muíño para poder velo por dentro.  Ver díptico sobre o río - Ver máis fotos

xoves, 25 de xaneiro de 2018

Consecuencias do temporal "Ana" ?

 Non sabemos ben se se aproveitou o momento do temporal Ana para "chapodar" estas catro árbores. Xunto con estas hai tres cotos máis neste ano no Parque Campolongo.

domingo, 10 de decembro de 2017

Río Gafos sen auga no 2017


Até a chegada da 1ª borrasca (10-12-2017) esta foi a imaxe do río durante o verán e practicamente todo o outono.

Carballa da Rocha



O carballo máis alto de Europa   -  Ver no DOGA  - Máis

https://www.xunta.gal/dog/Publicados/2007/20070323/AnuncioA54A_gl.html

"Ana", 1ª borrasca neste outono 2017




Despois dunha tremenda seca neste ano 2017, por fín chegou a 1ª borrasca, que leva por nome"Ana"(cicloxénese) e que volveu a encher o río Gafos e provocar  algunha pequena arrivada. Neste caso  unha parede do Muíño do Coto, preto do Gorgullón.  Ver o río sen auga

domingo, 26 de novembro de 2017

Terebinto - Árbore da trementina / Cornicabra

A Pistacia terebinthus, coñecida como terebinto, é unha especie de planta con flor pertencente á familia das Anacardiáceas e nativa da rexión mediterránea.  É unha planta indicadora de boa calidade do terreno. Os frutos son comidos polos paxaros.

Utilidade para os que traballan o coiro e para os que fan augarrás  (disolvente -  trementina)

Ver es castelán

Correola

Da wikipedia: As correolas son plantas pertencentes ao xénero Convolvulus que conta cunhas 250 especies de plantas de flor na familia Convolvulaceae. Distribúense en moitas rexións temperadas. Son plantas de porte fino e miúdo, rubideiras e moitas con hábitos rastreiros. Teñen follas simples, en espiral e flores anchas con forma de trompeta.
Comúns en Galiza, reciben tamén os nomes dialectais de corriola, corregola e corregota.



"Teño unha hèrba n'a horta
que lle chaman correòoa.
Para falar ti comigo,
còmprech'un ano d'escola"

Aveleira /Avelaira


luns, 20 de novembro de 2017

Marcha polo sendeiro do Gafos até o Muíño de Cabanas

6ºB e D - Muiño de Cabanas
6ºA e 6ºC - Campolongo

Na canle do Muíño

Preto do Muíño 




Trubinco
Muiño do Coto











Alumnado de 6º de marcha polo Gafos.  Ver todas as fotos

sábado, 18 de novembro de 2017

A moura do río dos Gafos

Sacada da páxina de Galicia Encantada

"O pego do río dos Gafos coñecido por poza da Moura, ao pé das Brañas de Salcedo, onda o Mar da Presa, encalco do muíño de Cabanas, está vencellado á lenda dunha moura, encanto de loiros cabelos, xenuíno ser mítico do patrimonio inmaterial da galeguidade:
Contan os nosos maiores que hai moito, moito tempo, un labrego da contorna, alindaba o seu gando nas Brañas, á beira do río dos Gafos. Coma ensoñación, do goio xurdiu unha fermosa muller en cuxos cabelos aniñaba o refolguexo do sol. A engaioladora dama adiantoulle que unha das súas vacas ficara preñada había pouco e que ía parir dúas fermosas crías, un xato e mais unha xovenca. En troco polo bo agoiro, a moura pedíulle ao gandeiro que lle chimpase a becerra na poza cando a vaca librase.
Pasaron os meses, pariu con ben o animal e, consonte o vaticinado pola xacia, trouxo unha repoluda parella de vitelos. Lembrou, daquela, o noso home, o trabuco avindo. Botou contas e reparou que, na feira, pagaríanlle mellor a becerra, polo que no canto de botar na poza a femia, botou o macho. Nun pestanexo, as augas calmas argallaron un remuíño e do ollo da ola aboiou unha grade de pau. Sentada nunha pena do río, fíxose visíbel a moura, recriminoulle ao labrego o seu aquel migalleiro e, antes de se sumir no piago, díxolle que de cumprir co trato, teríao agasallado cunha grade de ouro.

Bole na aldea unha outra versión, que, segundo o escoitado, é a que se lles adoita contar aos cativos:
Os vellos advirten os nenos do perigo agochado na poza da Moura, posto que, hai anos, un home que pasaba polo lugar guiando unha xugada, por causas aínda non ben esclarecidas, caeu ao río e xamais nunca se volveu saber del. Sospéitase que andaba en tratos coa moura da poza e quizais por non gardar fidelidade á palabra dada, o encanto cativou o campesiño, a parella e mais o carro, ad vitam aeternam, na insondábel fondura."