Río Gafos - Privado de luz desde 1970

"O “Ghafos” campa co ENIL
e non é falsificado
agora tamén prestaba
velo limpo e destapado"

Copla dos Maios de 2019

Relacionado:
- Compromiso do Concello para  comezar a destapara o río neste mandato
- Andaina Popular polo tramo tapado

Uva de can/Tintureira/Herba carmín - Phytolacca americana

Libro "Flora do río Gafos"

Ver máis na rede

Herba da Pampa polo paseo do río Gafos

O souto e a carballeira no Gafos

Ourizos no souto

Landras na carballeira

Ao fondo do souto  a Ponte de San Valentín

O noso "Cipariso" do Gafos - A máis alta deste río?

Alciprés

Ver lenda de Cipariso

Niños artificiais que atopamos polo río Gafos

Ninho de morcego

Niño de paxaro

Traballos sobre o río Gafos no 2011´12

Presentación de 5 traballos sobre o río Gafos que se fixeron no curso 2011-12 no CEIP Campolongo e que se expuxeron en Pontevedra no IV Congreso da Rede de Escolas Asociadas á UNESCO.

Fraseoloxía do río, especialmente a do Gafos

Fraseoloxia-Rio-Gafos

More presentations from Galefas

NARCISO E ECO, O MITO SEGUNDO OVIDIO

Entre todas as ninfas da montaña, ningunha había tan encantadora como Eco. Só tiña un defecto: falar demasiado. Falaba todo o día e calquera que fose o tema ela sempre tiña a última palabra.

Un día que  Zeus estaba a gozar coas ninfas, apareceu de súpeto a súa dona,  Hera. Todas fuxiron menos Eco quen, para distraer á deusa, comezou a falar, e falou tanto e de tantas cousas que conseguiu entreter e despistar á deusa, dando tempo a todas as ninfas para esconderse. Pero apenas se deu conta  Hera do engano, montou en cólera.

“Non volverás burlarte nunca máis- lle dixo a Eco-. Esta lingua tan áxil que tes perderá o súa poder. De agora en diante non poderás iniciar conversación algunha, nin facer outra cousa que aquilo do que agora estás tan ansiosa:  replicar. En verdade vas ter sempre a última palabra, Eco; pero, só isto poderás falar. Nunca máis poderás falar ti a primeira”. Eco comprendeu ben pronto o cruel que era aquel castigo. Viu, pois, Eco a Narciso  vagando polo campo, e ó instante ardeu de amor e seguiuno ás furtadelas, e máis o amaba canto máis o seguía; pero nunca puido falarlle primeiro, porque a súa natureza impedíallo, e houbo de esperar a que el comezase. E isto ocorreu, porque algunha vez que se apartou dos seus compañeiros, Narciso preguntou en alta voz quen estaba presente, e Eco repetiu esta última palabra. Pasmado ó oíla, Narciso gritou "Ven", e ela contestoulle coa mesma voz. Enganado, o mozo seguiu falando, e chegou a dicir: —"Xuntémonos." Contestou Eco coa mesma palabra, e saíu da selva disposta a abrazalo.

Foxe Narciso, e fala: "Morrerei antes que teñas poder sobre nós", e ela tras repetir o últimas catro palabras, volve ocultarse nas selvas, cubreu  o seu rostro con follaxe, e desde entón habita en grutas solitarias. Cavernas e rochas montañosos foron o seu fogar. O seu corpo esmirrou  pola dor e a melancolía ata que quedou sen carne. Os seus ósos transformáronse en rochas  e non quedou dela máis nada que a súa voz, coa cal responde aínda a todo aquel que a chama. Mentres desaparecía pensou: “Para el, queiran os Deuses que, cando ame como eu agora amo, desespere e sufra como a miña alma sofre e desespera”

Némesis, a Deusa da Vinganza, escoitara o rogo daquel pensamento sen voz. Había, no medio dos montes, unha  límpida fonte á cal, por unha razón descoñecida, os pastores non levaban nunca a abeberar os seus gandos. (…) A auga era clara e cristalina: ningunha rama morta, ningunha folla morta manchábana.

Atraído pola caza, chegou un día Narciso ata ela. Facía calor e estaba  sedento. Inclinouse para beber e viu, reflectida, o seu  bellísima imaxe. “É o espírito da auga” díxose, debido a que xamais se viu nun espello. Encantado,  arrodillouse para mirar e xa non puido apartar a súa mirada da auga. Inclinouse aínda máis para bicar aqueles beizos  semiabiertos e alongou os brazos para abrazar aquela imaxe tan encantadora. Tocando a auga, a imaxe desapareceu, esparexida en mil ondas. Ao cabo dun segundo volveu aparecer, tan clara e  nítida como antes.

“Espírito fermoso- dixo Narciso- por que me foxes? Non pode desgustarche o meu rostro, porque todas as ninfas das montañas namóranse de min e ti mesma tes todo o aspecto de non serche indiferente. O teu sorriso responde á miña. Cando tendo os brazos cara a ti, ti fas o mesmo”.

Ardentes bágoas de desexo bañaron as súas fazulas e caeron sobre a superficie cristalina da auga. Desapareceu de novo a imaxe. “Oh, non te vaias- rogou- ; se non podo tocarche, deixa polo menos que che mire!” E Narciso xa non puido afastarse de alí. Un día tras outro quedou, de xeonllos sobre a auga, devorando cos ollos a súa propia imaxe. O amor, que desprezara tantas veces, consumíao agora de tal modo que perdeu a cor e non foi xa máis que unha sombra de si mesmo. Non podía facer outra cousa que suspirar: “Ai! Ai!”, e Eco contestáballe: “Ai!”

Ó fin Narciso desvaneceuse do todo e desapareceu do mundo dos vivos. Pero a súa sombra, mentres atravesaba a Lagoa  Estigia, non podía apartar a súa vista do río, para captar por última vez a imaxe tan amada. As ninfas, que lle entregaban o seu amor, construíron con leña dos bosques unha gran  pira funeraria pois querían incinerar o seu corpo, como era costume, pero en ningún lugar puideron atopar os seus restos. Só unha flor branca como a cera e co corazón púrpura, atoparon no sitio onde el adoitaba  arrodillarse e suspirar. As ninfas, abatidas, deron a esta pálida e melancólica flor o seu nome: Narciso.

Refraneiro dos muíños

Ligazóns de interese para traballar o "Río Ghafos"

Ver máis na categoría "Ghafos" deste blogue de E. Física

Artigo relacionado: Traballos 2012-13




Outras ligazóns de anteriores blogues :

Categoría ou etiqueta  Río Gafos de Milprimaveras (o antigo).

Algúns dos artigos relacionados co noso río son:

1-  Río Gafos. (Categoría). Aquí podes ver todos seguidos.

 2- Tipos de muíños.

3- Importancia Económica dos Muíños.

4- Algo de fraseoloxía, refráns, ditos ... 
    a) Refraneiro da Auga (do río).
    b)- Refraneiro de río
    c) -    "              de regueiro.
    d) - Peixe/Pesca/Pescadores.
    e) - Muíño
    f) - Pontes, lavodoiros/lavar, outros

5- Presentación de fraseoloxía da auga

6- Refraneiro e cantigueiro.

7- Algo de fauna.

8- Fichas de paxaros.

Fauna do río Gafos

Partes principais dun muíño

Cantigueiro do Muíño

Non tires nada. Non baleires nada. O mar comeza aquí

Ver en outras linguas

Concurso Àrbore do ano 2019 - "Piñeiro araucano" do Castelo de Soutomaior. (Pontevedra)

IMPORTANCIA DA ÁRBORE E MOTIVO DA PRESENTACIÓN AO CONCURSO  "Árbore do ano en España 2019"

Cun perímetro  basal de 2,67 m, que se reduce a 2,46  m á altura do peito, o tronco àlzase dereito sen perder a  verticalidade , sen bifurcacións e sen abrir unha verdadeira cruz, como é habitual nos exemplares desta especie, mostrando a primeira ramificación a 9,40  m en que nace unha pola que crece paralela ao tronco principal ata uns metros máis arriba. Aínda que existen poliñas menores, a copa non comeza a formarse ata os 21  m de altura, alcanzando finalmente unha altura de 27 m. O fuste principal está en bo estado sanitario.

Este exemplar de  Araucaria  araucana do parque de Soutomaior é un dos exemplares da flora  alóctona máis notables do “Catálogo de  "Árbores e  formacións  senlleiras de Galicia”, pola súa morfoloxía e, sobre todo, polo pouco frecuentes que son os exemplares adultos desta especie en Galicia.

Descoñécese a súa orixe e o ano exacto da súa plantación, pero sábese que pertence á  arboleda orixinal do Parque, creada durante a execución do proxecto de axardinamento practicado, na época do Marqués de la Vega de  Armijo, a partir de 1870, cando ten lugar a transformación botánica con motivo da restauración global do castelo.

Trátase dun exemplar protexido ao amparo do “Catálogo  galego de  árbores  senlleiras” (Catálogo de árbores singulares de Galicia) creado pola Xunta de Galicia, a través do Decreto 67/2007, do 22 de marzo. Este Decreto pretende establecer o réxime xurídico básico para as árbores que se inclúan no devandito catálogo, coa finalidade de protexelas de posibles riscos e ameazas, garantindo así a súa conservación. Por tanto, terán consideración de “ senlleiras” (singulares) as árbores ou as formacións de calquera especie, tanto autóctona como foránea, situadas en terreos de propiedade pública ou privada, que sexan merecedoras de medidas específicas de protección en atención ás excepcionais características  do a súa porte,  dendrometría, idade, rareza, significación histórica ou cultural, interese científico, educativo, estético, paisaxístico ou calquera outra circunstancia que  as faga merecedoras dunha especial protección.   ---  Entrar para  votar (ver os outros candidatos)

Marcha polo sendeiro do río Gafos

Este mércores 3 de outubro saímos facendo unha marcha de senderismo polo Gafos, dende o CEP Campolongo até o Muíño de Cabanas na parroquia de Salcedo.  A Asociación Vaiopolorío colaborou conosco abríndonos o muíño para poder velo por dentro.  Ver díptico sobre o río - Ver máis fotos

Escribenta

Bilurico - Pilar Andión (6º A)

Xirín

Papuxa das Amoras

Aves en perigo de extinción de Galicia

Traballo feito polo alumnado de 3ºC durante o curso 2013-14.

Magnolios polas palmeiras

Palmeiras de Campolongo afectadas polo "Picudo Vermello das Palmeiras"

Ver o bicho "Picudo Vermello das Palmeiras"

Consecuencias do temporal "Ana" ?

 Non sabemos ben se se aproveitou o momento do temporal Ana para "chapodar" estas catro árbores. Xunto con estas hai tres cotos máis neste ano no Parque Campolongo.

Río Gafos sen auga no 2017

Até a chegada da 1ª borrasca (10-12-2017) esta foi a imaxe do río durante o verán e practicamente todo o outono.

Carballa da Rocha

O carballo máis alto de Europa   -  Ver no DOGA  - Máis

https://www.xunta.gal/dog/Publicados/2007/20070323/AnuncioA54A_gl.html

"Ana", 1ª borrasca neste outono 2017

Despois dunha tremenda seca neste ano 2017, por fín chegou a 1ª borrasca, que leva por nome"Ana"(cicloxénese) e que volveu a encher o río Gafos e provocar  algunha pequena arrivada. Neste caso  unha parede do Muíño do Coto, preto do Gorgullón.  Ver o río sen auga

Magnolia Soulanxeana

 Primeiros casulos . Foto sacada o 6 de decembro.

Máis sobre esta magnolia

Terebinto - Árbore da trementina / Cornicabra

A Pistacia terebinthus, coñecida como terebinto, é unha especie de planta con flor pertencente á familia das Anacardiáceas e nativa da rexión mediterránea.  É unha planta indicadora de boa calidade do terreno. Os frutos son comidos polos paxaros.

Utilidade para os que traballan o coiro e para os que fan augarrás  (disolvente -  trementina)

Ver es castelán